در امامجماعت اموری شرط است: ایمان و پاکی ولادت (حلال زادگی) و عقل و بلوغ در صورتی که مأموم بالغ باشد، بلکه امامت کسی که بالغ نیست، ولو برای مثل خودش (غیر بالغ) مورد اشکال است، بلکه جایز نبودن آن خالی از قرب نیست، و مرد بودن در صورتی که مأموم مرد باشد، بلکه بنابر احتیاط، هرچند هم مأموم زن باشد، و عدالت، بنا بر این نماز خواندن پشت سر فاسق و کسی که وضعش (از جهت عدالت) معلوم نیست جایز نمی باشد. و عدالت، حالت نفسانی است که انسان را بر ملازمت تقوا وادار می کند و مانع از این می شود که انسان گناهان کبیره، بلکه بنابر اقوی صغیره ها را هم انجام دهد، تا چه رسد به اصرار بر آن ها که از گناهان کبیره حساب شده است و مانع می شود از این که انسان کارهایی بکند که عرفاً حاکی از لاابالی بودن او نسبت به دین است و احتیاط (مستحب) آن است که اجتناب نمودن از کارهایی که منافات با مروّت دارد معتبر باشد، اگرچه بنابر اقوی معتبر نیست. و اما گناهان کبیره: هر معصیتی است که نسبت به آن وعده به آتش یا عقاب داده شده است، یا شدیداً با آن برخورد شده است، یا دلیلی دلالت می کند که آن گناه از بعضی از کبایر بزرگ تر یا مانند آن است، یا عقل حکم می کند که کبیره است، یا در اذهان اهل شرایط امام جماعت...